13 de outubro de 2017

Penélope tece (2)

O baleiro afogábaa. Nada queda da miña vida imaxinada. Telémaco propón trasladar os seus nobelos a ese cuarto. Xoguetes rotos. Xacen esparexidos. Bolsas de plástico con incontables fíos, agullas, dedais, botóns. A lámpada vermella. As súas gafas e o seu costureiro. O tear. A sobriedade que recorda ó esqueleto dunha balea varada en calquera praia.
            Todo lembra morte. Cheiro a cinza. Os fantasmas viven aquí.
            O corpo víveme alleo. Ela non é a que move os seus membros. Sobresae unha sensación de irrealidade. Unha astronauta camiñando torpemente pola lúa. Días de deixar camiñar o tempo tendida no sofá. Telémaco casa. Telémaco cociña e baño. Cura a ferida que nin quere nin pode ver. Só tecer a mantén aquí, xunto a el que me necesita tanto. Penso que te perdo. Síntome nena pequena nas mans dun neno pequeno. O único. Como por el.
            Madre, se non comes ti, eu non como, determinada voz crecendo de neno a home.
            Arrinco as grampas porque se me aferran demasiado á pel. Quero esquecelas, tiralas ó lixo como se con ese o meu xesto desesperado puidese obviar a súa existencia. A miña existencia. Síntome sombra. Vexo o mundo só el vivo ó meu arredor. O televisor está constantemente aceso. Coas súas mensaxes externas, alleas, emitidas desde outro planeta, como era posible que as noticias non informaran do seu nome, do enterro da miña filla. Todo era ruído, imaxes que se suceden na miña cabeza, unha e outra vez, unha e outra vez repetidas, repetidas como se na proxección insistente da película da miña vida, nalgún momento imprevisible, puidese haber outro final. Busco na miña memoria como o meu corpo supervivente busca o corpo da miña cría. O meu corpo materno de corenta semanas creándoa, alimentándoa, acubillándoa, entraña quente, privada e íntima. Os meus peitos que fixeran leite.
            Todo. Todo fora arrasado.




El vacío la ahogaba. Nada queda de mi vida imaginada. Telémaco propone trasladar sus ovillos a ese cuarto. Juguetes rotos. Yacen esparcidos. Bolsas de plástico con incontables hilos, agujas, dedales, botones. La lámpara roja. Sus gafas y su costurero. El telar. La sobriedad que recuerda al esqueleto de una ballena varada en cualquier playa.
            Todo le recuerda a la muerte. Huelo a ceniza. Los fantasmas viven aquí.
            El cuerpo me vive ajeno. Ella no es la que mueve sus miembros. Sobresale una sensación de irrealidad. Una astronauta caminando torpemente por la luna. Días de dejar caminar el tiempo tendida en el sofá. Telémaco casa. Telémaco cocina y baño. Cura la herida que ni se quiere ni se puede ver. Solo tejer la mantiene aquí, junto a él que me necesita tanto. Pienso que te pierdo. Me siento niña pequeña en las manos de un niño pequeño. El único. Como por él.
            Madre, si no comes tú, yo no como, determinada voz creciendo de niño a hombre.
            Me arranco las grapas porque se me aferran demasiado a la piel. Quiero olvidarlas, tirarlas a la basura como si con ese mi gesto desesperado pudiese olvidar su existencia. Mi existencia. Me siento sombra. Veo el mundo solo él vivo a mi alrededor. El televisor está constantemente encendido. Con sus mensajes externos, ajenos, emitidos desde otro planeta, cómo era posible que las noticias no informaran de su nombre, del entierro de mi hija. Todo era ruido, imágenes que se suceden en mi cabeza, una y otra vez, una y otra vez repetidas, repetidas como si en la proyección insistente de la película de mi vida, en algún momento imprevisible, pudiese haber otro final. Busco en mi memoria como mi cuerpo superviviente busca el cuerpo de mi cría. Mi cuerpo materno de cuarenta semanas creándola, alimentándola, cobijándola, entraña caliente, privada e íntima. Mis pechos que habían hecho leche.
            Todo. Todo había sido arrasado.

6 de outubro de 2017

Penélope tece

As madeixas, de todas as cores imaxinables, non conseguían facer esquecer o frío do cuarto que debería ter sido da nena.
            A brutalidade do despoxo. A morte do berce feito e vernizado a man de madeira natural.
            Morte das cenefas de animais e das súas letras.
          Morte da randeeira herdanza da avoa aleitando xeracións de fillos propios e alleos, pel descascada polo paso do tempo.
            Morte do coxín bordado.
            Morte do moble cambiador sinxelo a man rematado con teas de cores vivas e infantís.
            Penélope odia o rosa.
            Morte da roupa minúscula de nena desexada acumulada nos caixóns.
            Morte dos cueiros pendurados na parede de 2 a 5 quilos de bebé.
            Morte da lámpada infantil.
            Morte das cortinas feitas coas súas propias mans.
            Morte da cadeira para o coche.
            Morte dos peluches.
           Morte do termómetro, a crema para o cu, o aceite hidratante, o xabón neutro, o cepillo, o peite, a esponxa natural, a toalla con orellas de gatiño.
            Morte da alfombra.
            Todo.
            Todo fora arrasado.


Penélope teje


Las madejas, de todos los colores imaginables, no conseguían hacer olvidar el frío del cuarto que tenía que haber sido de la niña.
            La brutalidad del despojo. La muerte de la cuna hecha y barnizada a mano de madera natural.
            Muerte de las cenefas de animales y sus letras.
          Muerte de la mecedora herencia de la abuela amamantando generaciones de hijos propios y ajenos, piel descascarada por el paso del tiempo.
            Muerte del cojín bordado.
           Muerte del mueble cambiador sencillo a mano rematado con telas de colores vivos e infantiles.
            Penélope odia el rosa.
            Muerte de la ropa minúscula de niña deseada acumulada en los cajones.
            Muerte de los pañales colgados en la pared de 2 a 5 kilos de bebé.
            Muerte de la lámpara infantil.
            Muerte de las cortinas hechas con sus propias manos.
            Muerte de la silla para el coche.
            Muerte de los peluches.
           Muerte del termómetro, la crema para el culo, el aceite hidratante, el jabón neutro, el cepillo, el peine, la esponja natural, la toalla con orejas de gatito.
            Muerte de la alfombra.
            Todo.
            Todo había sido arrasado.


22 de decembro de 2016

A candidata, de Miguel Sande



Lin esta semana a última novela premiada no García Barros, da que, esquematicamente, saliento tres contras:

1. Algúns fíos narrativos, coido que interesantes, quedan sen profundizar, mesmo a historia que dá título á obra. Certo que isto potencia ocos a encher desde á imaxinación lectora. Ás veces a narración detense en descricións máis ou menos afortunadas.
2. Certas escenas de sexo non me resultan coherentes co transcorrer da narración.
3. O final.

E, por suposto, tres pros:

1. Estrutura interesante que permite coñecer a mesma historia desde varios eus.
2. Imaxes potentes, poéticas, contundentes, ben escritas.
3. Novela para ler sen soltar o libro.

12 de decembro de 2016

Festivala

Festivala
Aínda con retraso, deixo constancia do paso polo Festivala, festival de mulleres creadoras, en Vilagarcía de Arousa, cos poemarios autoeditados. Tivemos que facer máis para a ocasión. Sorprendeume unha muller aleitando pechada no baño...
Pide aquí o poemario: arainhadasformigas@gmail.com

Festivala
Aún con retraso, dejo constancia del paso por el Festivala, festival de mujeres creadoras, en Vilagarcía de Arousa, con los poemarios autoeditados. Tuvimos que hacer más para la ocasión. Me sorprendió una mujer amamantando cerrada en el baño...
Pide aquí el poemario: arainhadasformigas@gmail.com


5 de decembro de 2016

Din do noso poemario





Hoxe na Voz, agradecida a Ramón Nicolás polas súas palabras sobre Nin pombas nin flores. Recordade que podedes conseguir o libro escribindo ó mail arainhadasformigas@gmail.com. E, se xa o tes, mándanos a túa lectura. Grazas!

Dicen de nuestro poemario...
Hoy en La Voz, agradecida a Ramón Nicolás por sus palabras sobre Nin pombas nin flores. Recordad que podéis conseguir el libro escribiendo al mail arainhadasformigas@gmail.com. Y, si ya lo tienes, mándanos tu lectura. ¡Gracias!

Poemarios


Quedan aínda uns poucos poemarios desta primeira autoedición, Nin pombas nin flores e Mater lux, de Besteiros e Piñana. Aínda non tes o teu? Escríbenos: arainhadasformigas@gmail.com
A foto é da presentación no aniversario de GEA, o centro da psicóloga Jesica Rodríguez en Vilagarcía.

Poemarios
Quedan aún unos pocos poemarios de esta primera autoedición. Ni palomas ni flores y Mater lux, de Besteiros y Piñana. ¿Aún no tienes el tuyo? Escríbenos: arainhadasformigas@gmail.com
La foto es de la presentación en el aniversario de GEA, el centro de la psicóloga Jesica Rodríguez en Vilagarcía.