O pasado venres 20 de maio saímos de
viaxe. Dispuxémonos a percorrer os 1000 quilómetros que nos separan de Barcelona.
O obxectivo: levar un gato ó seu novo fogar, pero non un gato calquera, senón a
Boletus, unha institución, o veterano, case 11 anos desde que chegou con apenas
un par de meses e máis fame que corpo. Aproveitando a nosa breve estancia na cidade,
á miña querida "axente literaria" Anna ocorréuselle organizar unha
presentación do poemario que acababamos de terminar Isabel Piñana e máis eu. As
dúas escribimos sobre as nosas maternidades desde o corpo, as dúas conciliamos
como podemos letras e nenos e non nos resignamos a ser ou isto ou aquilo.
Porque hai máis maternidades que as que nos venderon. Levamos meses cos poemas
listos buscando como dalos a coñecer. No meu caso, en Galicia, fálanme dunha
demora de dous-tres anos desde que aceptan o teu orixinal ata que o publican.
Dentro de tanto tempo non habitarei nestes poemas, estarei xa moi lonxe. A
autoedición foise impoñendo pero a inversión era demasiado elevada. Moito risco.
Así que puxemos as nosas mans á obra. Literalmente. Reunimos os nosos poemas, traducín
ó castelán os meus, ó galego os de Isabel, contactamos cunha maquetadora
profesional (grazas infinitas, Sara), que se encargou de preparalos para a
impresión, que fixemos na casa, non sen dificultades. Pintamos as portadas. O
meu fillo máis vello pintou portadas. E dobramos máis de 700 folios para montar
os libros. Dobrou o pai das criaturas, dobrou a axente Anna, dobrou a súa nai e
grampamos grazas á súa grampadora eléctrica que parecía que nos estaba
esperando para estrearse.
Partimos esa mañá de calor e venres,
digo, cos sete quilos do gato Boletus, os nenos, as mochilas, a comida, o
contrato de adopción, as portadas pintadas dos poemarios e só catro copias
impresas. Ía moita calor, daba pleno sol e nós co aire acondicionado estragado.
Era imposible viaxar coas ventás pechadas. Era infernal o zunido do movemento na
estrada. Eliximos o ruído. Acabamos abrindo o transportín ó gato, elevándoo
entre os nosos asentos dianteiros para que lle chegase algo máis de aire. O
pobre mesmo abafaba. Tardamos case dez horas, con breves paradas para repostar
e pouco máis. Fomos directos a deixar a Boletus na súa nova casa, a coñecer ó seu
adoptante e á súa nova compañeira felina. Non foi mal a presentación, o normal encontro
entre dous gatos descoñecidos e, polo menos, a Boletus gustoulle o seu
adoptante. Pasaban das once da noite cando saímos da súa casa cara á da miña
"axente", onde durmiriamos. Tiven tempo de ler a medias a súa
dirección no meu móbil. Rúa e número conseguín memorizar antes de que se me
apagase. Cárgoo no coche, acende e pídeme o PIN. O PIN! Non sei o maldito PIN!
Téñoo anotado na casa. Non recordo nin un número polo que intentalo. Ocórreseme
entrar no face desde o móbil do tripai, pero esgotáransenos os datos e aquilo
non cargaba de ningunha das maneiras. Estamos na rúa de Anna. Estamos cansados,
suorentos, doridos de tanto coche. Os nenos protestan, teñen moito sono. Envíolle
mensaxes telepáticos a Anna, "chama ó tripai, por favor, chama ó tripai".
Pero a conexión non funciona e como nada acontece se non o buscamos, saio á rúa
e comezo a andar arriba e abaixo. Había unhas semanas Anna enviárame unha foto
das vistas desde a súa ventá. Esperaba recoñecer algún edificio. Nada por
abaixo, volvo subir pola outra beirarrúa, buscando referencias, refrescando
memoria, acordándome da foto enviada por unha parvada. Como se convertera en
importante. E, xa abeirando a desesperación, véxoo, un edificio branco que me
quere soar. Rápido vou ó portal en fronte. Busco un segundo pero este é segundo-primeira.
O mesmo pasa no portal do lado. O terceiro si é só segundo e sen pensalo máis
timbro. Si? E toda a miña esperanza nunhas cantas letras. Anna? E Anna ábreme e
suspiro e escachámonos de risa. Por fin, pasadas as doce, cun neno e medio
durmidos, entramos no noso aloxamento nocturno. Por fin, teño a Anna diante e
non hai diferenza entre virtual e realidade porque é como se nos coñecesemos de
toda a vida. Como se vivisemos porta con porta... (continuará)
Aquí en castellano: http://maternario.blogspot.com.es/2016/05/cronica-de-gatos-poesia-y-mujeres.html
