a mamai levántase
recolle roupa íspese dúchase vístese
prepara bolsas
comproba o tempo
colle auga aqueles libros
algo de comer
viste limpa aleita
cambia un cueiro
cambia dous
aleita máis
camiseta manchada dediños de manteiga
anda mareada do embarazo
repasa mentalmente
consola bágoas
papai espera no coche e di que sempre saímos tarde outra vez
outra vez mamai marchou sen almorzar
la mamá se levanta
recoge ropa se desnuda se ducha se viste
prepara bolsas
comprueba el tiempo
coge agua aquellos libros
algo de comer
viste limpia amamanta
cambia un pañal
cambia dos
amamanta más
camiseta manchada deditos de mantequilla
anda mareada del embarazo
repasa mentalmente
consuela lágrimas
papá espera en el coche y dice que siempre salimos tarde otra vez
otra vez mamá se marchó sin desayunar
Amosando publicacións coa etiqueta lactación b>. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta lactación b>. Amosar todas as publicacións
30 de xaneiro de 2016
Maternario
Palabras
houbo tamén o día do teu nacemento. Palabras grises de descoñecidos que
te manipulaban. Eu estaba atada, aberta, fendida, coa entraña exposta
naquel universo de palabras incomprensibles que espanto como moscas se
non tivese as mans atadas en cruz. Crucificada. Pagamos en carne os
vosos pecados. A miña nena non tiña que nacer así. Son unha mamá feita
farrapos. Quero morrer, estou morta e sorrío
ben grande ás visitas porque o que importa é que estamos ben, que estás
preciosa, sa e que comes e dormes e que guapa estás co xersei tecido
pola tía da tía do teu pai. Eu estou rota e sinto que a dor viaxa polas
miñas veas e arterias, enche o meu peito e o leite que tragas é fel.
Miña pequena. Acúsome culpable dos teus cólicos, a irritación do cueiro,
o vento que revolve o teu cabelo.
O meu leite é pegamento, é palabra do corpo que se reivindica para gritarme que son mamífera, que mamo, que corro polos montes e sei ouvear á lúa, que demos, eu son a lúa, lúa de carne feita de anaquiños pegados de inquietudes. Empezo a sentirme enteira, a serme corpo que habitar e que me habites. Por primeira vez, a soas coa miña fenda. Percorro a cicatriz e choro, boto os medos fóra. Atrévome a berrar que son unha muller e que son unha nai.
Palabras hubo también el día de tu nacimiento. Palabras grises de desconocidos que te manipulaban. Yo estaba atada, abierta, hendida, con la entraña expuesta en aquel universo de palabras incomprensibles que espanto como moscas si no tuviese las manos atadas en cruz. Crucificada. Pagamos en carne vuestros pecados. Mi niña no tenía que nacer así. Soy una mamá hecha jirones. Quiero morir, estoy muerta y sonrío bien grande a las visitas porque lo que importa es que estamos bien, que estás preciosa, sana y que comes y duermes y que guapa estás con el jersey tejido por la tía de la tía de tu padre. Yo estoy rota y siento que el dolor viaja por mis venas y arterias, llena mi pecho y la leche que tragas es hiel. Mi pequeña. Me acuso culpable de tus cólicos, la irritación del pañal, el viento que revuelve tu cabello.
Mi leche es pegamento, es palabra del cuerpo que se reivindica para gritarme que soy mamífera, que mamo, que corro por los montes y sé aullar a la luna, qué demonios, yo soy la luna, luna de carne hecha de trocitos pegados de inquietudes. Empiezo a sentirme entera, a serme cuerpo que habitar y que me habites. Por primera vez, a solas con mi grieta. Recorro la cicatriz y lloro, echo los miedos fuera. Me atrevo a gritar que soy una mujer y que soy una madre.
O meu leite é pegamento, é palabra do corpo que se reivindica para gritarme que son mamífera, que mamo, que corro polos montes e sei ouvear á lúa, que demos, eu son a lúa, lúa de carne feita de anaquiños pegados de inquietudes. Empezo a sentirme enteira, a serme corpo que habitar e que me habites. Por primeira vez, a soas coa miña fenda. Percorro a cicatriz e choro, boto os medos fóra. Atrévome a berrar que son unha muller e que son unha nai.
Palabras hubo también el día de tu nacimiento. Palabras grises de desconocidos que te manipulaban. Yo estaba atada, abierta, hendida, con la entraña expuesta en aquel universo de palabras incomprensibles que espanto como moscas si no tuviese las manos atadas en cruz. Crucificada. Pagamos en carne vuestros pecados. Mi niña no tenía que nacer así. Soy una mamá hecha jirones. Quiero morir, estoy muerta y sonrío bien grande a las visitas porque lo que importa es que estamos bien, que estás preciosa, sana y que comes y duermes y que guapa estás con el jersey tejido por la tía de la tía de tu padre. Yo estoy rota y siento que el dolor viaja por mis venas y arterias, llena mi pecho y la leche que tragas es hiel. Mi pequeña. Me acuso culpable de tus cólicos, la irritación del pañal, el viento que revuelve tu cabello.
Mi leche es pegamento, es palabra del cuerpo que se reivindica para gritarme que soy mamífera, que mamo, que corro por los montes y sé aullar a la luna, qué demonios, yo soy la luna, luna de carne hecha de trocitos pegados de inquietudes. Empiezo a sentirme entera, a serme cuerpo que habitar y que me habites. Por primera vez, a solas con mi grieta. Recorro la cicatriz y lloro, echo los miedos fuera. Me atrevo a gritar que soy una mujer y que soy una madre.
Etiquetas:
corpo materno,
cuerpo materno,
lactación,
lactancia,
leche,
leite,
mamífera,
Maternario,
nacemento,
nacimiento,
violencia obstétrica
Maternidade e literatura
As
miñas lecturas feministas non falaban de embarazos nin de partos. Non
me falaron de episiotomías nin me advertiron do patriarcado de bata
branca. As feministas que foron antes ca min deixaron a maternidade na
casa. As feministas que foron antes ca min pensan que merezo sufrir por
darlle fillos o patriarca. Os textos das miñas
autoras favoritas liberaban úteros e tetas, menstruaban, eran putas e
libres. Pero, onde o meu corpo materno, o branco do meu leite
inexplorado, o útero ocupado, a vulva mutilada?
Mis lecturas feministas no hablaban de embarazos ni de partos. No me hablaron de episiotomías ni me advirtieron del patriarcado de bata blanca. Las feministas que fueron antes que yo dejaron la maternidad en casa. Las feministas que fueron antes que yo piensan que merezco sufrir por darle hijos al patriarca. Los textos de mis autoras favoritas liberaban úteros y tetas, menstruaban, eran putas y libres. Pero, ¿dónde mi cuerpo materno, el blanco de mi leche inexplorada, el útero ocupado, la vulva mutilada?
Mis lecturas feministas no hablaban de embarazos ni de partos. No me hablaron de episiotomías ni me advirtieron del patriarcado de bata blanca. Las feministas que fueron antes que yo dejaron la maternidad en casa. Las feministas que fueron antes que yo piensan que merezco sufrir por darle hijos al patriarca. Los textos de mis autoras favoritas liberaban úteros y tetas, menstruaban, eran putas y libres. Pero, ¿dónde mi cuerpo materno, el blanco de mi leche inexplorada, el útero ocupado, la vulva mutilada?
Etiquetas:
corpo materno,
cuerpo materno,
embarazo,
episiotomía,
feminismo,
lactación,
lactancia,
leche,
leite,
literatura,
maternidad,
maternidade,
menstruación,
mutilación,
parto,
patriarcado,
putas,
tetas,
útero,
vulva
29 de xaneiro de 2016
Poema lácteo
mi leche sexo
mi canibalismo
oxitocina que me asciende yo
a mí la ola que me ven
pulpa que me abre y flúyome suspiro
lactéome hasta la última gota
fagocítome
señores de la oms
flújome
mi sexo
no esclavo de tu pornografía
mi canibalismo
oxitocina que me asciende yo
a mí la ola que me ven
pulpa que me abre y flúyome suspiro
lactéome hasta la última gota
fagocítome
señores de la oms
flújome
mi sexo
no esclavo de tu pornografía
Etiquetas:
feminismo,
lactación,
lactancia,
leche,
leite,
poesía,
sexualidad,
sexualidade
Eu tamén son fonte
Os
procesos físicos da maternidade, embarazo, parto ou lactación, non
adoitan visibilizarse na literatura. Quedan recluídos no caixón da
"literatura infantil", xénero menor, non para min, ó contrario, pero si
para o sistema, que non o inclúe nos planes de estudo das filoloxías. Eu
tamén son fonte, texto de Teresa Moure ilustrado por Leandro Lamas.
Los procesos físicos de la maternidad, embarazo, parto o lactancia, no acostumbran visibilizarse en la literatura. Se quedan recluídos en el cajón de la "literatura infantil", género menor, no para mí, al contrario, pero sí para el sistema, que no lo incluye en los planes de estudio de las filologías. Eu tamén son fonte, texto de Teresa Moure ilustrado por Leandro Lamas.
Los procesos físicos de la maternidad, embarazo, parto o lactancia, no acostumbran visibilizarse en la literatura. Se quedan recluídos en el cajón de la "literatura infantil", género menor, no para mí, al contrario, pero sí para el sistema, que no lo incluye en los planes de estudio de las filologías. Eu tamén son fonte, texto de Teresa Moure ilustrado por Leandro Lamas.
Etiquetas:
embarazo,
Eu tamén son fonte,
lactación,
lactancia,
Leando Lamas,
literatura infantil,
maternidad,
maternidade,
Teresa Moure
Leite e patriarcado
Leite e patriarcado
O meu pai ten dúas irmás: unha do seu mesmo pai e nai e outra simplemente de leite.
Cando a miña avoa Carmen estaba acabada de parir, unha muller da parroquia veulle pedir por caridade que aleitase á súa filla porque ela estaba seca. Sen teta, a nena morrería nos seus primeiros días, cousa nada extraordinaria nun ano de fame coma o 41. "Tráema logo" e, despois de mamar o meu pai, a nena zugaba o que aínda quedaba. O seu marido non estaba en absoluto de acordo coa decisión dela, "pobriña de ti como lle falte leite ao meu fillo", advertíralle. A xenerosa Carmen, sempre tan sumisa ao seu home, neste caso mantívose firme na súa decisión e, gracias á optimización do seu valioso e nutritivo leite saíron adiante dúas criaturas: meu pai con certa vantaxe, como é natural, e a súa compañeira de leite que aproveitou ata a última gota.
Extraído de http://
A foto acompaña o texto no blog.
Etiquetas:
lactación,
lactancia,
leche,
leite,
patriarcado
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)





