Amosando publicacións coa etiqueta parto. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta parto. Amosar todas as publicacións

30 de xaneiro de 2016

Parir III

III
Vou parir en noite de vidreira vou parir o vento polo norte baténdome no peito vou parir viúva vou parir morte vou parir a miña propia pel erguida vou parir en pé vou parir raíces vou parir aquí vou parir de labios grandes e amorosos a boca enchida de versos por partir vou parirte o mundo porque podo quero e porque me dá a gana vou parir nacendo no que creo vou parir con unllas e con dentes vou parir casildas dianas lupes padres vou parir as algas os camiños os brazos estendidos vou parirte a ti despois de min vou parir orballos resplandores cánticos carballos azucena nos camiños saúdan castiñeiros carnes vou parir de cadelas e de gatas vou parir volcáns vou parir oxitocina arrepía a nosa pel inflamada de abismo vou parir nunha noite verde vou parir porque reclamo a liberdade pro meu corpo vou parir brava forte filha da morte vou parir sen permiso e sen perdón vou parir marías

III
Voy a parir en noche de vidriera voy a parir el viento por el norte latiéndome en el pecho voy a parir viuda voy a parir muerte voy a parir mi propia piel erguida voy a parir en pie voy a parir raíces voy a parir aquí voy a parir de labios grandes y amorosos la boca llena de versos por partir voy a parirte el mundo porque puedo quiero y porque me da la gana voy a parir naciendo en lo que creo voy a parir con uñas y con dientes voy a parir casildas dianas lupes padres voy a parir las algas los caminos los brazos extendidos voy a parirte a ti después de mí voy a parir rocíos resplandores cánticos robles azucena en los caminos saludan castaños carnes voy a parir de perras y de gatas voy a parir volcanes voy a parir oxitocina eriza nuestra piel inflamada de abismo voy a parir en una noche verde voy a parir porque reclamo a liberdade pro meu corpo voy a parir brava forte filha da morte voy a parir sin permiso y sin perdón voy a parir marías

Parir II

II
Vou parir ben lonxe da túa asepsia Vou parir sucia de min mesma cheiro de morte e vida nos meus fluídos sangue sexo seme tormenta de placentas todo un útero Vou parir as túas mans e as miñas berrando miñas irmás e as súas candeas Vou parir parirme parirnos e parirte Vou parir de ollos ben abertos Vou parir maldita porque podo Vou parir de pé sentada a patas Vou parir á marxe dos teus medos Vou parir ata a primeira célula que grita que podemos Vou parir porque ninguén vai facelo por min Vou parir espida de cadeas Vou parir de entrañas corpo terras a esperanza latexo voces ceibes Vou parir valente sen fronteiras Vou parir de mar embravecido de mans mariñeiras labregas campesiñas de mans que arden silencios de nenas clandestinas parir mascando terra

II
Voy a parir bien lejos de tu asepsia Voy a parir sucia de mí misma olor de muerte y vida en mis fluidos sangre sexo semen tormenta de placentas todo un útero Voy a parir tus manos y las mías gritando mis hermanas y sus velas Voy a parir parirme parirnos y parirte Voy a parir de ojos bien abiertos Voy a parir maldita porque puedo Voy a parir de pie sentada a patas Voy a parir al margen de tus miedos Voy a parir hasta la primera célula que grita que podemos Voy a parir porque nadie va a hacerlo por mí Voy a parir desnuda de cadenas Voy a parir de entrañas cuerpo tierras la esperanza latido voces libres Voy a parir valiente sin fronteras Voy a parir de mar embravecido de manos marineras labradoras campesinas de manos que arden silencios de niñas clandestinas parir mascando tierra

Parir

I
Vou parir como a deusa que son que me merezo Vou parir ás apalpadas a escuras nacer a luz do día entre as pernas Vou parir pola miña vaxina aberta respectada Vou parir polas que non puidemos polas rajadas as violadas as humilladas as invisibles as bruxas queimadas as que fomos número estatística de absurda historia clínica polas que non soubemos as mazadas as que caímos a golpes do camiño as de peitos feridos ausencias do leite e da vida as do útero vencido as que non nos rendimos as das cicatrices no nome da nai

I
Voy a parir como la diosa que soy que me merezco Voy a parir a tientas a oscuras nacer la luz del día entre las piernas Voy a parir por mi vagina abierta respetada Voy a parir por las que no pudimos por las rajadas las violadas las humilladas las invisibles las brujas quemadas las que fuimos número estadística de absurda historia clínica por las que no supimos las magulladas las que caímos a golpes del camino las de pechos heridos ausencias de la leche y de la vida las del útero vencido las que no nos rendimos las de las cicatrices en el nombre de la madre

Maternidade e literatura

As miñas lecturas feministas non falaban de embarazos nin de partos. Non me falaron de episiotomías nin me advertiron do patriarcado de bata branca. As feministas que foron antes ca min deixaron a maternidade na casa. As feministas que foron antes ca min pensan que merezo sufrir por darlle fillos o patriarca. Os textos das miñas autoras favoritas liberaban úteros e tetas, menstruaban, eran putas e libres. Pero, onde o meu corpo materno, o branco do meu leite inexplorado, o útero ocupado, a vulva mutilada?

Mis lecturas feministas no hablaban de embarazos ni de partos. No me hablaron de episiotomías ni me advirtieron del patriarcado de bata blanca. Las feministas que fueron antes que yo dejaron la maternidad en casa. Las feministas que fueron antes que yo piensan que merezco sufrir por darle hijos al patriarca. Los textos de mis autoras favoritas liberaban úteros y tetas, menstruaban, eran putas y libres. Pero, ¿dónde mi cuerpo materno, el blanco de mi leche inexplorada, el útero ocupado, la vulva mutilada?

El amor es un bisturí

El amor es un bisturí

"…no eres tú, mi dulce amor, no eres tú.
En realidad estoy dando a luz a la mujer."

La flor humana es exhibida al centro de la mesa,
completamente desnuda,
sin la eterna sonrisa del Alba: ella permanece afuera,
acicalando su pelaje púrpura, junto a mi madre y mi esposo.

El río amniótico adereza la ígnea soledad del cuerpo
–sólo es un cuerpo, no un ser.
La palabra alma es un agujero por donde se fuga el oxígeno.

Aquí nada es íntimo.

Alguien, como un escualo, hurga entre la claridad y el agua.
Un nombre desconocido me cubre de azul el rostro.

Ahora el filo, el denso aroma rojo, los dedos
apretados en el látex, la pezuña eléctrica del mar en la ventana,
el grito negro del aire coagulado, su invisible got got got

te están arrancando de mi vientre.
¿Qué es esta redondez fría colgada sobre mis ojos?
Me ha dejado aquí un gigantesco simio, su mirada hueca
se pierde en las corrientes de aire
como el grito de un moribundo al fondo de un pozo.

Todo es insólito, un espacio yerto,
sin forma, sin colores.
Blancas marionetas van y vienen
como grullas de largo pescuezo inyectándole azúcar a la Realidad.

Dos manos de carnicero te traen hacia mí
envuelto en algo incomprensible: un manto de pléyades
o una bufanda de luces.

No reconozco nada en ti.
Las caricias de los bebés molusco se adhieren
a mi sueño con húmedas ventosas.
El milagro retrocede: noches infinitamente largas
esperándote.

Y el cielo abierto, mi amor –te me has caído del vientre–,
una vasija redonda con olor a sangre,
moldura exacta del primer llanto.

Marisol Vera (Ciudad de Maderos, Tamaulias, México, 1978)
de Crónica del silencio, Editorial Letras de Pasto Verde.
Gracias a Emma Gunst
http://emmagunst.blogspot.com.ar/2012/03/marisol-vera-el-amor-es-un-bisturi.html

29 de xaneiro de 2016

Parir sen medo

Unha embarazada, moito, barriga enorme a desafiar a gravidade, está a término, máis, está para parir, en traballo de parto, pola cidade de rúas estreitas, tráfico, bares e portais de altos edificios. Leva o móbil na man, mírao nerviosa, unha e outra vez, mentres busca bar ou portal onde meterse. Anda máis rápido que as súas pernas, ollos inquietos, delatando sombras. Nun sitio público, a pleno día, non se atreverán... Está sendo perseguida. Quere chamar o seu compañeiro, quere que a saquen de alí, desa carreira de obstáculos que non acougan, sentirse segura. Esperar. Parir sen medo.

Una embarazada, mucho, barriga enorme desafiando la gravedad, está a término, más, está para parir, en trabajo de parto, por la ciudad de calles estrechas, tráfico, bares y portales de altos edificios. Lleva el móvil en la mano, lo mira nerviosa, una y otra vez, mientras busca bar o portal donde meterse. Anda más rápido que sus piernas, ojos inquietos, delatando sombras. En un sitio público, a pleno día, no se atreverán... Está siendo perseguida. Quiere llamar a su compañero, quiere que la saquen de allí, de esa carrera de obstáculos que no se calman, sentirse segura. Esperar. Parir sin miedo.

A palabra das fillas de Eva

O parto de Teresa Moure en A palabra das fillas de Eva

"a figura branca achégase a ela, enfunda a man nunha luva transparente e, sen mediar palabra, ponse a rebuscar entre as súas coxas. Os dedos resgan a pel. Doe. Diríase que a figura branca lle está a remexer nas entrañas. Reprime a queixa para que non a manden calar."

Cuerpo de Mª Auxiliadora Álvarez

Lectura interesante onde descubrín a Mª Auxiliadora Álvarez:

Hubiera podido reunirlo
el dinero doctora
vaca amarga castrada que me agrede
para tener mejor asistencia
su ojo más detenido
si el embarazo durara varios años
a medida que me hubiera ido inflamando
cada arcada
cada pelo que cayese
cada estría
lo hubiera ido guardando
recordando
su baba
bata blanca sanguinaria.

................

Las que sepan escribir
no rayen las paredes
ni las sábanas
ni rasguen los colchones con navajas
para esconder comida
que se pudre
que después se llenan de gusanos
los dedos y los genitales del doctor
cardenal
teniente coronel.

...................

y Una deforme y desnuda
con las piernas abiertas
con los brazos abiertos
produciendo toda la sangre
y todo el hijo
de que se es capaz
que no puede salir
porque una tiene la abertura
como cerradura.

..................

frigoríficos
urnas
gaveras de metal
llegaron ellos
nos levantamos de las camas
con el muñón todavía tibio
entre las piedras
la humedad de la placenta
ACHE I JOTA O


18 de xuño de 2015

Parto 1


Relato de parto
 

http://www.elpartoesnuestro.es/relatos/el-nacimiento-de-breixo-el-primer-parto-de-maria 

Control da natalidade

Morgue, en adopción en Patas Arriba (foto de I.G.A.)
CONTROL DA NATALIDADE
extírpanme ovarios
útero enteiro
corpo e cornos uterinos
trompas de falopio
a través do meu abdome
dubido do meu celo da miña xestación
tanto tumor mamario e tanto sangue
NINGUNHA CADELA NECESITA TER CRÍAS
PARA SENTIRSE PSICOLOXICAMENTE REALIZADA
a operación non fai que engorde
esta cultura ovariohisterectomízame

CONTROL DE LA NATALIDAD
me extirpan ovarios
útero entero
cuerpo y cuernos uterinos
trompas de falopio
a través de mi abdomen
dudo de mi celo de mi gestación
tanto tumor mamario y tanta sangre
NINGUNA PERRA NECESITA TENER CRÍAS
PARA SENTIRSE PSICOLÓGICAMENTE REALIZADA
la operación no hace que engorde
esta cultura me ovariohisterectomiza