(fragmento)
“Habereinos matar” dixeches. A serea abriu un ollo. Nós saímos, ás
alancadas, daquel embarcadoiro dunha cidade no interior dos Estados
Unidos onde nunca xamais puxemos pé. Continuamos a viaxe atendendo
unicamente ás paradas prometidas polo sangue. O cheiro a terra seca
recén mollada pola chuvia, chuvia de minúsculos fragmentos dos cadáveres
da herba que nos salpicaban camiño á
facultade. Eu a sorrir, por derradeira vez despreocupada. O teu alento,
bafo naquel cristal, prometía unha desgraza. Os teus contornos
semelláronme ós de calquera muller pero sentín a pegada da morte. Ollos
daquel paxaro que expirou na miña man. Así eras ti. Cheirabas a morte.
Cando espertei, tendín a man ó meu carón, buscando o peso da túa
respiración. Pero non estabas no leito tremendamente baleiro. Non estaba
a túa roupa, o teu recordo, a túa bolsa de viaxe, as túas pegadas.
Lizzie ti nunca existiras.
“Los mataré” dijiste. La sirena
abrió un ojo. Nosotras salimos, a zancadas, de aquel embarcadero de una
ciudad en el interior de los Estados Unidos donde nunca jamás pusimos
pie. Continuamos el viaje atendiendo únicamente a las paradas prometidas
por la sangre. El olor a tierra seca recién mojada por la lluvia,
lluvia de minúsculos fragmentos de los cadáveres de la hierba que nos
salpicaban camino a la facultad. Yo sonriendo, por última vez
despreocupada. Tu aliento, vaho en aquel cristal, prometía una
desgracia. Tus contornos se me parecieron a los de cualquier mujer pero
sentí la huella de la muerte. Ojos de aquel pájaro que expiró en mi
mano. Así eras tú. Olías a muerte. Cuando desperté, tendí la mano a mi
lado, buscando el peso de tu respiración. Pero no estabas en el lecho
tremendamente vacío. No estaba tu ropa, tu recuerdo, tu bolsa de viaje,
tus huellas. Lizzie tú nunca exististe.
