Amosando publicacións coa etiqueta recensión. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta recensión. Amosar todas as publicacións

22 de decembro de 2016

A candidata, de Miguel Sande



Lin esta semana a última novela premiada no García Barros, da que, esquematicamente, saliento tres contras:

1. Algúns fíos narrativos, coido que interesantes, quedan sen profundizar, mesmo a historia que dá título á obra. Certo que isto potencia ocos a encher desde á imaxinación lectora. Ás veces a narración detense en descricións máis ou menos afortunadas.
2. Certas escenas de sexo non me resultan coherentes co transcorrer da narración.
3. O final.

E, por suposto, tres pros:

1. Estrutura interesante que permite coñecer a mesma historia desde varios eus.
2. Imaxes potentes, poéticas, contundentes, ben escritas.
3. Novela para ler sen soltar o libro.

5 de decembro de 2016

Din do noso poemario





Hoxe na Voz, agradecida a Ramón Nicolás polas súas palabras sobre Nin pombas nin flores. Recordade que podedes conseguir o libro escribindo ó mail arainhadasformigas@gmail.com. E, se xa o tes, mándanos a túa lectura. Grazas!

Dicen de nuestro poemario...
Hoy en La Voz, agradecida a Ramón Nicolás por sus palabras sobre Nin pombas nin flores. Recordad que podéis conseguir el libro escribiendo al mail arainhadasformigas@gmail.com. Y, si ya lo tienes, mándanos tu lectura. ¡Gracias!

17 de xuño de 2016

Canciones de espinas

A miña lectura de Canciones de espinas, da mexicana Marisol Vera Guerra, recollida no seu blog.

Mi lectura de Canciones de espinas, de la mexicana Marisol Vera Guerra, recogida en su blog.

http://mujerespejo.blogspot.com.es/2016/06/recension-de-canciones-de-espinas.html

4 de xuño de 2016

Din do noso poemario...

Marisol Vera Guerra, a nosa querida e admirada poeta e, tamén, editora en Ediciones Morgana, www.edicionesmorgana.com, déixanos unhas emocionantes palabras sobre o noso poemario Nin pombas nin flores / Mater Lux (se o queres, escríbenos), acompañadas dunha potente ilustración:

Este libro es un útero, un refugio, una casa. Dos voces aúllan en tesituras rojas contándonos a los lectores cómo es "adentro", lo que allí ha pasado, las mutilaciones, las danzas, los besos. "Voy a parir desnuda de cadenas", dice Besteiros, "Voy a parir sin permiso y sin perdón"; completa desde su dimensión Piñana: "Aquí, donde ya no me dejan entrar, / está el lugar más sa(n)grado de mi carne". La primera en imágenes que cabalgan, desbocadas, sin espacio para el sosiego, con versos que se niegan a ser domesticados; la otra, con caminos horadados en el cuerpo, donde cada palabra es delicada espina que sostiene la esperanza.
Todas las mujeres en realidad sabemos de lo que estas dos poetas hablan, las que hemos parido y las que no, las que nunca parirán también, porque venimos del prístino huevo, cubierta la memoria de cortezas y unidas por la misma raíz. La poesía es el cordón umbilical que alimenta estas páginas. Este libro es un vientre y tú te hallarás dentro de él como en el primer día en que la luz alcanzó tus ojos.


Infinitas gracias, amiga.