Amosando publicacións coa etiqueta feminismo. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta feminismo. Amosar todas as publicacións

23 de agosto de 2018

Desaparecidas

A nena Tránsito Camiña subiu ó ceo o primeiro de maio á idade de oito anos. Lavaba a roupa no río. Así así. Así lavaba. Así así. Refregando tan forte ata desaparecerlle as mans. Tan forte ata desaparecerlle os brazos. Tan forte o corpo todo. Ata desaparecerse da historia.

Desaparecidas
La niña Tránsito Camina subió al cielo el primero de mayo a la edad de ocho años. Lavaba la ropa en el río. Así así. Así lavaba. Así así. Frotando tan fuerte hasta desaparecerle las manos. Tan fuerte hasta desaparecerle los brazos. Tan fuerte el cuerpo todo. Hasta desaparecerse de la historia.

16 de agosto de 2018

ProVida

as bacterias propáganse ata penetrar o útero
escuros retretes antihixiénicos
onde furgar no corpo o corpo alleo
perforar
silenciar
sinalar
sabas enchoupadas co sangue putrefacto do berro
en min
clandestina
só medran as bacterias
despois da intervención
extírpanme o útero
os ovarios
cheiran a perexil
shock
amenemorte


ProVida
las bacterias se propagan hasta penetrar el útero
oscuros retretes antihigiénicos
donde hurgar en el cuerpo el cuerpo ajeno
perforar
silenciar
señalar
sábanas empapadas con la sangre putrefacta del grito
en mí
clandestina
solo crecen las bacterias
después de la intervención
me extirpan el útero
los ovarios
huelen a perejil
shock
amenymuerte

30 de xaneiro de 2016

El cuenco de Baubo

"Ellas no vulvan: la detestan, se avergüenzan, no pueden ni mirarla.
Ellas se hacen cirugía en los labios menores.
Ellas se rasuran para ser como niñas.
Ellas se perfuman para oler a limpio.
Ellas nunca se la han querido ver.
Ellas no saben cómo enseñarla."

http://elcuencodebaubo.wix.com/elcuencodebaubo#!poesia/cds7

Maternidade e literatura

As miñas lecturas feministas non falaban de embarazos nin de partos. Non me falaron de episiotomías nin me advertiron do patriarcado de bata branca. As feministas que foron antes ca min deixaron a maternidade na casa. As feministas que foron antes ca min pensan que merezo sufrir por darlle fillos o patriarca. Os textos das miñas autoras favoritas liberaban úteros e tetas, menstruaban, eran putas e libres. Pero, onde o meu corpo materno, o branco do meu leite inexplorado, o útero ocupado, a vulva mutilada?

Mis lecturas feministas no hablaban de embarazos ni de partos. No me hablaron de episiotomías ni me advirtieron del patriarcado de bata blanca. Las feministas que fueron antes que yo dejaron la maternidad en casa. Las feministas que fueron antes que yo piensan que merezco sufrir por darle hijos al patriarca. Los textos de mis autoras favoritas liberaban úteros y tetas, menstruaban, eran putas y libres. Pero, ¿dónde mi cuerpo materno, el blanco de mi leche inexplorada, el útero ocupado, la vulva mutilada?

El amor es un bisturí

El amor es un bisturí

"…no eres tú, mi dulce amor, no eres tú.
En realidad estoy dando a luz a la mujer."

La flor humana es exhibida al centro de la mesa,
completamente desnuda,
sin la eterna sonrisa del Alba: ella permanece afuera,
acicalando su pelaje púrpura, junto a mi madre y mi esposo.

El río amniótico adereza la ígnea soledad del cuerpo
–sólo es un cuerpo, no un ser.
La palabra alma es un agujero por donde se fuga el oxígeno.

Aquí nada es íntimo.

Alguien, como un escualo, hurga entre la claridad y el agua.
Un nombre desconocido me cubre de azul el rostro.

Ahora el filo, el denso aroma rojo, los dedos
apretados en el látex, la pezuña eléctrica del mar en la ventana,
el grito negro del aire coagulado, su invisible got got got

te están arrancando de mi vientre.
¿Qué es esta redondez fría colgada sobre mis ojos?
Me ha dejado aquí un gigantesco simio, su mirada hueca
se pierde en las corrientes de aire
como el grito de un moribundo al fondo de un pozo.

Todo es insólito, un espacio yerto,
sin forma, sin colores.
Blancas marionetas van y vienen
como grullas de largo pescuezo inyectándole azúcar a la Realidad.

Dos manos de carnicero te traen hacia mí
envuelto en algo incomprensible: un manto de pléyades
o una bufanda de luces.

No reconozco nada en ti.
Las caricias de los bebés molusco se adhieren
a mi sueño con húmedas ventosas.
El milagro retrocede: noches infinitamente largas
esperándote.

Y el cielo abierto, mi amor –te me has caído del vientre–,
una vasija redonda con olor a sangre,
moldura exacta del primer llanto.

Marisol Vera (Ciudad de Maderos, Tamaulias, México, 1978)
de Crónica del silencio, Editorial Letras de Pasto Verde.
Gracias a Emma Gunst
http://emmagunst.blogspot.com.ar/2012/03/marisol-vera-el-amor-es-un-bisturi.html

Ruínas

non só saen fillos de entre as pernas
debería marchar
dar un portazo
fuxir?
non aproximarme
dividir entrañas
sacudir os piollos
o corpo todo a cabeza toda os beizos
tender os pulmóns
encher o sol
o monte
sacudir as carnes
afastalas deitalas e pisalas
ser altar e profanarme
olfactear recordos
queimar o lixo
importunarte espida ata a náusea nun vómito do teu sangue en min contido
engrandecida
desde o alento que calla como as plumas secas do desexo estéril inflamado
rebentalo todo dun suspiro
violenta contra min
eu a máquina negar
afeita as despedidas gramos en tixola aberta
arríncome de min eu a suicida
balea no medio exacto do tránsito maquillada pola funeraria
teño pena de min aérea no
deserto corpo que é meu corpo no teu
unha maldición a primavera
pés e flores a cuspir
porque resistes pertinaz

no solo salen hijos de entre las piernas
debería marchar
dar un portazo
¿huir?
no aproximarme
dividir entrañas
sacudir los piojos
el cuerpo todo la cabeza toda los labios
tender los pulmones
llenar el sol
el monte
sacudir las carnes
apartarlas tirarlas y pisarlas
ser altar y profanarme
olfatear recuerdos
quemar la basura
importunarte desnuda hasta la náusea en un vómito de tu sangre en mí contenida
engrandecida
desde el aliento que cuaja como las plumas secas del deseo estéril inflamado
reventarlo todo de un suspiro
violenta contra mí
yo la máquina negar
acostumbrada a las despedidas gramos en sartén abierta
me arranco de mí yo la suicida
ballena en el medio exacto del tránsito maquillada por la funeraria
tengo pena de mí aérea en el
desierto cuerpo que es mi cuerpo en el tuyo
una maldición la primavera
pies y flores a escupir
porque resistes pertinaz

Conciliar


Conciliar
Virginia Woolf falaba do cuarto propio e as 500 libras que necesitaba unha muller para escribir. Supoño que esa muller non ten fill@s. Teño cuarto, teño libras, mais non dou redactado. Non teño horario que respectar. Ningún día é igual a outro. Ás veces dormen sesta. Outras non podo perdelos de vista un segundo. Case todas escribo a unha man. Sempre hai algo que fregar, limpar, lavar. Teño redactado de madrugada, na cama, nas notas do móbil. Teño redactado a man, co computador ocupado por Dora a exploradora. O cuarto, as libras, non son senón o tempo que me debo.

Conciliar
Virginia Woolf hablaba del cuarto propio y las 500 libras que necesitaba una mujer para escribir. Supongo que esa mujer no tiene hij@s. Tengo cuarto, tengo libras, pero no consigo redactar. No tengo horario que respetar. Ningún día es igual a otro. A veces duermen siesta. Otras no puedo perderlos de vista un segundo. Casi todas escribo a una mano. Siempre hay algo que fregar, limpiar, lavar. He redactado de madrugada, en la cama, en las notas del móvil. He redactado a mano, con el computador ocupado por Dora la exploradora. El cuarto, las libras, no son sino el tiempo que me debo.

29 de xaneiro de 2016

Poema lácteo

mi leche sexo
mi canibalismo
oxitocina que me asciende yo
a mí la ola que me ven
pulpa que me abre y flúyome suspiro
lactéome hasta la última gota
fagocítome
señores de la oms
flújome
mi sexo
no esclavo de tu pornografía

Parir sen medo

Unha embarazada, moito, barriga enorme a desafiar a gravidade, está a término, máis, está para parir, en traballo de parto, pola cidade de rúas estreitas, tráfico, bares e portais de altos edificios. Leva o móbil na man, mírao nerviosa, unha e outra vez, mentres busca bar ou portal onde meterse. Anda máis rápido que as súas pernas, ollos inquietos, delatando sombras. Nun sitio público, a pleno día, non se atreverán... Está sendo perseguida. Quere chamar o seu compañeiro, quere que a saquen de alí, desa carreira de obstáculos que non acougan, sentirse segura. Esperar. Parir sen medo.

Una embarazada, mucho, barriga enorme desafiando la gravedad, está a término, más, está para parir, en trabajo de parto, por la ciudad de calles estrechas, tráfico, bares y portales de altos edificios. Lleva el móvil en la mano, lo mira nerviosa, una y otra vez, mientras busca bar o portal donde meterse. Anda más rápido que sus piernas, ojos inquietos, delatando sombras. En un sitio público, a pleno día, no se atreverán... Está siendo perseguida. Quiere llamar a su compañero, quiere que la saquen de allí, de esa carrera de obstáculos que no se calman, sentirse segura. Esperar. Parir sin miedo.

A palabra das fillas de Eva

O parto de Teresa Moure en A palabra das fillas de Eva

"a figura branca achégase a ela, enfunda a man nunha luva transparente e, sen mediar palabra, ponse a rebuscar entre as súas coxas. Os dedos resgan a pel. Doe. Diríase que a figura branca lle está a remexer nas entrañas. Reprime a queixa para que non a manden calar."

Parir a liberdade

Prometedor título de Elvira Fente, Parir a liberdade, onde fai un percorrido polo movemento feminista en Galicia. Como un dos eixes temáticos da loita sinala a liberdade sexual: "Sexualidade non é maternidade. Anticonceptivos libres e gratuítos". Pero maternidade si é sexualidade. Sexualidade non é reprodución...

Prometedor título de Elvira Fente, Parir a liberdade, donde hace un recorrido por el movimiento feminista en Galicia. Como uno de los ejes temáticos de la lucha señala la libertad sexual: "Sexualidad no es maternidad. Anticonceptivos libres y gratuitos". Pero maternidad sí es sexualidad. Sexualidad no es reproducción...

Rosalía de Castro

Rosalía de Castro, única. De Follas Novas (1880), edición de Marina Mayoral e Blanca Roig para Xerais.

Non coidarei xa o rosales
Que teño seus, ni os pombos:
Que sequen, como eu me seco,
Que morran, como eu me morro.

18 de xuño de 2015

Control da natalidade

Morgue, en adopción en Patas Arriba (foto de I.G.A.)
CONTROL DA NATALIDADE
extírpanme ovarios
útero enteiro
corpo e cornos uterinos
trompas de falopio
a través do meu abdome
dubido do meu celo da miña xestación
tanto tumor mamario e tanto sangue
NINGUNHA CADELA NECESITA TER CRÍAS
PARA SENTIRSE PSICOLOXICAMENTE REALIZADA
a operación non fai que engorde
esta cultura ovariohisterectomízame

CONTROL DE LA NATALIDAD
me extirpan ovarios
útero entero
cuerpo y cuernos uterinos
trompas de falopio
a través de mi abdomen
dudo de mi celo de mi gestación
tanto tumor mamario y tanta sangre
NINGUNA PERRA NECESITA TENER CRÍAS
PARA SENTIRSE PSICOLÓGICAMENTE REALIZADA
la operación no hace que engorde
esta cultura me ovariohisterectomiza